چرا پیانیست ها در مورد پیانوها اطلاعات کمی دارند؟

پیانوی من برای تنظیم در ماه مارس ، وقتی که ساختمان آپارتمان من و بقیه بود ، به تأخیر افتاده بود شهر نیویورک وارد قفل شد. به غیر از موارد اضطراری ، همه کارهای “طرف های خارج” مانند خانه داران مجاز نبودند. پیانوی خارج از لحن به سختی یک وضعیت اضطراری به نظر می رسید.

پیانیست های حرفه ای در سطح شهر با همین مشکل روبرو شدند. کنراد تائو اخیراً یادآوری می کند: “پیانوی من در شرایط وحشتناکی قرار داشت.”

“من سرانجام در ماه مارس بیرون رفتم و یک چکش تنظیم کردم.” ابزار تنظیم که در واقع یک اهرم آچار مانند است. وی با بستن رشته های مختلف ، تمام تلاش خود را کرد تا بدترین فواصل بین زمین ها را ایجاد کند ، “کمی بهتر”.

< div class = "css-53u6y8">

جرمی دنک – که همانند بسیاری از پیانیست ها ، “اولین چیزی که در مورد فناوری پیانو است” را نمی داند ، همانطور که در مصاحبه ای اعتراف کرد – احضار شد مهارت های اقناعی شخصی او. او گفت: “من فوق العاده خودم را سوار كردم ، هرچند كه در ابتدا كوچك بود.” “من توضیح دادم که این کار من است – که تکنسین من ضروری است.”

تصویر جرمی دنک سال گذشته در سالن کارنگی بازی می کرد.

چرا وقتی نوبت به درک مکانیک ساز خود می رسد ، پیانیست ها چنین ضرر می کنند؟ این کمبود دانش آنها را تقریباً از همه سازهای دیگر جدا می کند. نه تنها نوازندگان ویولن ، کلارنیست ، نوازنده چنگ یا نوازنده فلوت می توانند سازهای خود را کوک کنند و حتی در اجرا زمین را خم کنند ، بلکه آنها ، به طور کلی ، اطلاعات بیشتری در مورد نحوه کار سازهایشان دارند. در مدرسه موسیقی ، من از بازیکنان ا obبوئه تعجب می کردم که هنگام ناهار می نشستند و در مورد انواع چوب عصا و چاقوهای مختلف صحبت می کردند و از این قبیل که نی های خود را می ساختند.

بیشتر نوازندگان سازهای خود را دارند ، نگهداری می کنند و اجرا می کنند. اگر یک ویولونیست جوان با استعداد باشید ، ممکن است ویولن بی نظیری در قرن هفدهم نداشته باشید ، اما احتمالاً ساز خوبی دارید که می توانید با آن پیوند بزنید و با آن سفر کنید.

چه موقع اگرچه پیانیست های جدی تور می روند ، تقریباً هرگز سازهای خاص خود را که برای حمل و نقل به محرک های حرفه ای نیاز دارند ، به همراه ندارند. پیانیست ها از دوران دانشجویی مجبور به توسعه سازگاری هستند. بعد از تمرین یک قطعه در خانه ، یک کنراد تائو یا جرمی دنک باید با هر ساز دیگری که یک سالن ارائه دهد ، اجرا کند. و بعضی از آنها می توانند بسیار بد باشند. پیانیست های جوان در مدرسه جولیارد مدتهاست که مبادرت به بازی در یک “PSO واقعی” – “یک شی p پیانو شکل” می کنند. پیانوهای بسیار خوب از نظر صدا ، عملکرد و واکنش پذیری در هنگام لمس بسیار متفاوت هستند. حتی یک استین وی عالی در یک سالن کنسرت ممکن است خود را با شرایط سازگار کند و ممکن است با تنظیمات یک پیانیست خاص سازگار نباشد.

“بسیاری از کارهای من شامل کار با پیانیست ها در این زمینه است جوئل برناچ ، یک تکنسین شرکت Steinway & Sons در نیویورک ، در مصاحبه ای گفت. اشتاین وی مدتهاست قراردادی برای تهیه و نگهداری پیانوهای بزرگ کنسرت برای کارنگی هال منعقد کرده است. در حال حاضر دو نفر در صحنه اصلی استرن استودیو ، مرحله اصلی کارنگی آماده هستند: Steinway آمریکایی ، از نیویورک و Steinway آلمانی ، از کارخانه این شرکت در هامبورگ. اگرچه آقای برناچ گفت که هر دو “واضح و روشن” هستند ، پیانوی نیویورک کمی بلندتر است و بیشتر لحن بنیادی یا “ته” را تولید می کند. هامبورگ “صدای تمیزتر و شفاف تری دارد. می توانید بگویید “مستقیم تر” است. (اتفاقاً این سازها فقط حدوداً پنج یا شش سال دوام می آورند و در بعضی موارد 10 تایم ؛ پیانیست های امروزی همان کلیدهایی را که روبینشتاین لمس کرده است نمی زنند.) < / div>

پست های مربوطه  انواع مهره مار اصل و بهترین نژادهای مهره مار اصلی

مکانیسم صفحه کلید پیانوی بزرگ یک سیستم پیچیده است از قطعات بهم پیوسته ، شروع از کلید چوبی پلاستیکی پوشیده شده و پایان دادن به ساق پا با “چکش” نمد پوشیده شده که برای ضربه زدن به رشته ها بلند می شود. سه ده م keyلفه قابل تنظیم برای هر مکانیزم کلیدی و 88 کلید کل وجود دارد. بسیاری از پیانیست ها که برای امتحان کردن پیانوها به کارنگی می آیند خواستار تنظیمات ظریف قبل از کنسرت هستند. این کار اغلب به عهده آقای برنچه می افتد.

“من به عنوان یک تکنسین ، همه چیزهایی هستم که بین پیانیست ها و عملکرد آنها وجود دارد.” برخی از تکنوازان حتی از پیانوهای کارنگی شکایت دارند.

آقای برناچ گفت: “آنها خواهند گفت:” این کار خیلی سخت است. ” اما این انتقاد می تواند برای پیانیست های مختلف معنای متفاوتی داشته باشد. آقای برناچ می تواند با روغن کاری قطعات داخلی ، یا تغییر اندکی تغییر اندازه کلید ، تنظیماتی را انجام دهد – یعنی سطح کلید بالا یا پایین می رود. غالباً ، این می تواند این احساس را به پیانیست بدهد که نواختن ساز راحت تر است ، یعنی این که صدای بیشتری بیرون می آید. آقای برناچ تأکید کرد که “صدا و لمس قابل تفکیک نیستند.”

< / div>

وی از دانیل تریفونوف به عنوان نمونه پیانیستی نام برد که چنین تکنیک فوق العاده ای دارد که سازگاری با ساز ناآشنا به ندرت مسئله است. نقاط حساس لمس “برای او بسیار کمتر از پخش کلی پیانو و صدای تولید شده ، میزان صدا و کیفیت پایین است.” اما در مورد یک پیانیست معروف آقای برناچ نمی خواست شناسایی کند ، هر انتخاب “بحران تصمیم گیری” است. آقای برناچ در یک لحظه وقتی کارنگی سه پیانو برای انتخاب این هنرمند پیشنهاد کرد ، “او نمی توانست تصمیم بگیرد که از کدام یک کمترین نفرت را داشته باشد.”

آقای . دنک گفت که او با برخی از تکنسین های پیانو “شگفت انگیز” کار کرده است ، اما کاری که آنها انجام می دهند کمی گیج مانده است. وی افزود: “بعضی اوقات وقتی كه آنچه بیان می كنم به هیچ اندازه گیری خاصی تبدیل نمی شود ، توسط من پنهان می شوند.” وی گفت: یک صفحه کلید می تواند “اسفنجی” یا “هوشیاری” را احساس کند. اما این احساسات جسمی نادرست کاملاً تحت تأثیر برداشت او از صدایی است که از ساز می آید.

و با این حال ، آقای دنك گفت ، او وسوسه نشده است كه دانش بیشتری درباره مکانیك پیانو بدست آورد. وی توضیح داد: “این نگران کننده بودن مسئله دیگری است” قبل از اجرا. “وقتی می رسم ، سعی می کنم وحشت نکنم. شما اجازه می دهید پیانو با شما صحبت کند. شما آشنا می شوید و تنظیم می کنید. “

گیلبرت کالیش ، استاد قدیمی اجرای پیانو در دانشگاه ایالتی نیویورک در استونی بروک ، گفت که ضرورت سازگاری با پیانوهای کاملاً متفاوت یک “چالش جالب”. وی به دانشجویانش تأکید می کند: “شما بر اساس احساس بازی نمی کنید. شما طبق عادت بازی نمی کنید ؛ شما با صدا بازی می کنید ، با گوش دادن به آنچه در حال تولید است. شما باید یاد بگیرید که به خود اعتماد کنید ، نه اینکه به شخصی که در آنجا گوش می دهد اعتماد کنید. “

بسیاری از افراد ممکن است تصور کنند که یک پیانیست پیانو را با کمترین مقاومت در ترجیح می دهد عمل. لازم نیست. آقای کالیش گفت: “برخی مقاومت ها باعث ایجاد کنتراست بیشتر می شود.” وی دریافت که با اقدامی سبک تر ، “ایجاد ظرافت در پویایی ، ایجاد کنتراست بیشتر” دشوارتر است.

در میان پیانیست های برجسته عصر ما ، میتسوکو اوچیدا به دلیل دانش دقیق غیرمعمول در مورد مکانیک پیانو و استانداردهای بالا شناخته شده است. او با برخی از برترین تکنسین های جهان کار کرده است ، اما از سال 1993 بیشتر به گئورگ امان استین وی اعتماد کرده است ، که در مصاحبه ای “به اصطلاح” تکنسین سفر “از کارخانه هامبورگ نامیده می شود. او برای بسیاری از کنسرت های مهم و همه ضبط هایش با او بوده است. وی در مورد این اقدام گفت: “من دوست دارم پاسخ سریع و سبک باشد و اگر لکه دار باشد و روی همه چیز ساییده شود دوست ندارم.”

پست های مربوطه  تیلور سویفت با فروش 1 میلیون

همانطور که او ترجیحات خود را توصیف می کرد ، دانش صمیمی خانم اوچیدا در زمینه فن آوری پیانو به طور واضح به دست آمد. وی گفت: “با بسیاری از سازها ،” وقتی وزن کلید کلید متفاوت باشد ، پیانو به صورت ناخوشایند آماده شده و میراگرها تنظیم نشده اند – یا فنر در پدال گیر می کنید. ” وی گفت: “سوزن زیر کلید کثیف است ، یا سنجاق دیگر در وسط مکانیزم کثیف است ، یا مالش می یابد ، یا خراب می شود” ، مشکلات می توانند بروز کنند.

هر وقت ممکن باشد ، خانم اوچیدا پیانوی خودش را می آورد ، که در بین پیانیست ها ، حتی بزرگترین ها غیر معمول است . (ولادیمیر هوروویتس ، در سالهای آخر ، اغلب پیانوی خودش را می نواخت ، یا آنهایی که مخصوص او توسط استین وی اختصاص داده شده بود ؛ اخیراً ، کریستین زیمرمن تقریباً همیشه با ساز خود سفر کرده و مکانیک آن را کاملاً می فهمد.) در خانه اش در لندن ، به گفته وی ، خانم اوچیدا سه بزرگ کنسرت دارد و حمل دیگری را به سالن ها و استودیوهای ضبط در قاره اروپا آسان تر می کند و “پارک شده در آلمان” را نگه داشته است. بدیهی است که چالشهای لجستیکی جابجایی پیانو در مسافتهای طولانی بسیار زیاد است – بدون ذکر هزینه. آیا م institutionsسسات هزینه را تأمین می کنند؟ خانم اوچیدا گفت ، اگرچه “مورد به مورد” است ، اما معمولاً اینطور نیست.

اما او این هزینه را در متن قرار داد. وی گفت: “در غیر این صورت هیچ اضافه ای ندارم.” “من به خانه های روستایی ، جواهرات گران قیمت ، اتومبیل های گران قیمت ، مجموعه های خاص از هر چیز دیگری احتیاج ندارم.”

او از حمل و نقل به ایالات متحده خودداری می کند – به جز یک بار ، چند سال پیش ، هنگامی که او با ارکستر سمفونیک رادیو بایرن مونیخ به تورهای آمریکای جنوبی و نیویورک رفت. وی گفت: “پیانوهای آمریکای جنوبی توصیه نمی شود.” بنابراین او خودش را آورد که از آن برای کنسرت در سالن کارنگی نیز استفاده کرد.

تصور اینکه چرا ممکن است پیانیست ها آرزو کنند این تجمل همیشه قادر به اجرای برنامه باشند سخت نیست. روی سازهای خودشان. با این وجود ، آقای تائو از طرف سازگاری استدلال تأثیرگذاری ارائه داد.

“من واقعیت پیانیست بودن را به عنوان یک هدیه می بینم ، فرصتی که ایده آنچه را گسترش می دهد تکنیک در موسیقی می تواند باشد. ” این مفهوم که شما یک اجرا را به کمال در خانه تمرین می کنید و سپس آن را در یک کنسرت تکرار می کنید “از روی میز برداشته می شود”. “با استفاده از هر ساز جدید ، باید کمی فروتن باشید و با منطق نوازندگی خود ارتباط برقرار کنید.”

بالاخره در آپارتمان من ، تکنسین کنار رفت توسط ، پیانو من را تنظیم کرد و تنظیمات مکانیکی چند کلید را انجام داد. پس از آن ، پیانو احساس و صدای بسیار بهتری داشت. من نمی دانم که چه چیزی در این امر دخیل بوده است.