‘من جهان را فراموش می کنم:’ جوانان افغان در یک بازی ویدیویی فرار می کنند

کابل ، افغانستان – آتش اسلحه ، قدم های شتابان و انفجارهای دور. موش صحرایی یک آتش بازی. اتومبیل هایی که از نارنجک منقل می شدند. مرد جوان تراریخته شد.

می توانست هر روز در کابل باشد ، جایی که ترورهای هدفمند ، حملات تروریستی و خشونت های ناخواسته به یک امر عادی تبدیل شده است ، و این شهر معمولاً احساس می کند در محاصره است. اما برای صفی الله شریفی ، پشت سر او که محکم در یک خاکی غبارآلود در محله قلعه فتح الله کاشته شده بود ، مرگ و ویرانی بر روی تلفن او رخ داد ، به سبک منظره در دستان او بود.

آقای شریفی ، 20 ساله با پوزخندی حیله گرانه گفت: “روز جمعه من از صبح زود تا حدود 4 بعد از ظهر بازی می كنم ، گویی كه می داند در حال شرح جزئیات اعتیاد به یك رهگذر است. دست چپ او با جمجمه ای در کلاه مزخرف خال کوبی شده است ، تصویری تلخ که با رفتار لوس و کاملاً قدیمی او جبران می شود. “تقریباً هر شب ، ساعت 8 عصر تا 3 صبح است”

این بازی PlayerUnknown Battlegrounds نامیده می شود ، اما به میلیون ها بازیکن آن در سراسر جهان ، بدون توجه به زبان ، از آن با نام PUBG (تلفظ میخانه) یاد می شود. خشن است و این به طور گسترده ای در سراسر افغانستان بازی می شود ، تقریباً به عنوان یک فرار از واقعیت با شروع جنگ 19 ساله.

در این بازی ، بازیکن به یک قطعه زمین بزرگ می افتد ، اسلحه و تجهیزات پیدا می کند و همه را می کشد ، همه آنها افراد دیگری هستند که بازی را علیه یکدیگر انجام می دهند. پیروزی به معنای آخرین نفر یا تیم ایستادن است. امری که محبوبیت فزاینده آن در افغانستان را امری عجیب و غریب می کند ، زیرا می تواند وضعیت جنگ را تقریباً توصیف کند – علی رغم مذاکرات صلح در قطر.

حتی با پایان یافتن این جنگ که هرچه فرارتر از این به نظر می رسد ، قانون گذاران افغانستان در تلاشند که PUBG را ممنوع کنند ، با این استدلال که این امر باعث ایجاد خشونت می شود و جوانان را از کارهای مدرسه منحرف می کند.

اما آقای شریفی از ذکر این ممنوعیت پیشنهادی خندید ، زیرا می دانست که می تواند با نرم افزار موجود در تلفن خود به راحتی آن را دور بزند.

وی گفت که از این بازی برای برقراری ارتباط با دوستانش استفاده می کند و گاهی اوقات با دخترانی صحبت می کند که آنها هم بازی می کنند. این یک امر قابل توجه به خودی خود است زیرا تنها در چند سال گذشته شبکه های سلولی افغانستان قادر به ارائه انواع داده های مورد نیاز برای انجام یک بازی مانند PUBG شده اند ، چه رسد به اینکه به طور همزمان با مردم ارتباط برقرار کنند.

مراکز بازی در کابل از سالها پس از حمله به ایالات متحده در سال 2001 محبوب شدند ، که ممنوعیت سرگرمی طالبان از جمله بازی های ویدیویی و موسیقی را تغییر داد. اما PUBG و سایر بازی های موبایل در کشورهایی که 90 درصد مردم زیر خط فقر زندگی می کنند ، این عناصر اصلی را غصب می کنند.

گاهی اوقات ، بازیکنان به یک فروشنده محلی پول می دهند تا بازی را بارگیری کند ، یک راه حل برای جلوگیری از مالیات دادن به برنامه های داده محدود و گاهی گران قیمت برای تلفن ها. هزینه آن به اندازه 60 سنت است.

عبدالحبیب ، 27 ساله ، یک زمین بازی ویدیویی را در غرب کابل اداره می کند که بیشتر آن دارای بازی های فوتبال است. این اتاق در طبقه پایین یک مرکز خرید به اندازه کمد دارای تلویزیون ، کاناپه و Playstations است.

دهانه های بازی دیگری نیز در مرکز خرید وجود دارد که توسط درهای ورودی و صاحبان مختلف از یکدیگر جدا شده اند ، اما با چراغ های نئون و دهلیز کم نور متصل می شوند ، جایی که جوانان به دنبال فضای کاناپه و کنترل کننده ها می گردند. یک پایه میان وعده فروش ساندویچ سوسیس و کالباس است.

آقای حبیب درباره بازی های ویدیویی خشن ، از جمله PUBG ، گفت: “اگر شما نتوانید در جنگ واقعی بجنگید ، می توانید آن را به صورت مجازی انجام دهید.”

آقای حبیب چهار سال لانه خود را اجاره کرده است. معمولاً روزانه حدود 100 نفر از طریق ترکیبی از کودکان ، نوجوانان ، والدین و بزرگسالان متنوع حدود 65 سنت برای یک ساعت بازی پرداخت می کنند. اما تجارت وی در ماههای اول شیوع ویروس کرونا به سختی متضرر شد ، هنگامی که او – و ده ها بازی دیگر در کابل – برای مدت دو ماه خاموش شد. آن زمان بود که فیکساسیون در PUBG شروع به کار کرد.

اکنون محبوبیت آن باعث شده است که تجارت آقای حبیب و دیگران در این صنعت کاهش یابد.

عبدالله پوپلزای ، 20 ساله ، مرکز بازی خود را در آن سوی خیابان منزل آقای شریفی دارد. این یک مغازه کوچک است ، با درب های غلتک گاراژ ، یک ژنراتور ، چهار تلویزیون ، چهار Playstation و یک میز فوز بال قدیمی.

آقای پوپلزای گفت: “من روزانه 800 افغانی درآمد داشتم.” این حدود 10 دلار است. “اکنون به سختی توانسته ام نان و غذا برای خانواده تهیه کنم.”

محمد علی PUBG را فرار می داند. آقای علی ، 23 ساله ، در حالی که به لبه آقای حبیب خم شده بود ، به هدفونهای گردن خود اشاره کرد و مخصوص بازی PUBG را خریده است تا بتواند در بازی با دوستانش ناپدید شود.

وی گفت: “من آنقدر مشغول بازی هستم كه دنیا را فراموش می كنم.” “این باعث حواس پرتی من از شهر ، حملات ، سرقت ها ، سارقان و جنایت می شود.”

وب سایت PlayerCounter مجموع PUBG را حدود 400 میلیون بازیکن در سراسر جهان از زمان انتشار در سال 2017 در تلفن ها ، رایانه ها و کنسول های بازی ویدیویی قرار داده است. اما جدا از شواهد حکایتی ، دشوار است که بگوییم چند افغان بازی می کنند. سازنده بازی به سوالی درباره تعداد بازیکنان در کشور پاسخ نداد.

پیش بینی ممنوعیت احتمالی بازی توسط دولت افغانستان ، یک ارائه دهنده عمده تلفن همراه سعی کرد بفهمد که شبکه آن تا چه حد تحت تأثیر قرار خواهد گرفت.

به گفته یکی از مسئولان ، این شرکت دقیقاً پس از نیمه شب یک روز دسترسی به بازی را محدود کرده و متعاقباً 50 درصد از ترافیک داده شبکه خود را از دست داده است. این مقام رسمی حساب کرد که در آن زمان بیش از 100000 نفر در سراسر کشور بازی می کردند.

PUBG اولین نوع سرگرمی نیست که از دولت افغانستان خشمگین می شود. در سال 2008 چندین سریال صابونی ترکی پخش شد زیرا با “دین و فرهنگ افغانستان” همخوانی نداشت.

دولت افغانستان که بین رژیم طالبان یکبار ظالمانه در دهه 1990 و رشد اینترنت و رسانه های اجتماعی در قرن بیست و یکم قرار داشت ، مدت طولانی است که یک خط نازک را طی می کند – تلاش می کند جمعیت محافظه کار مذهبی خود را با آزادی های دموکراتیک متعادل کند.

از نظر محمد اکبر سلطان زاده ، رئیس کمیسیون حمل و نقل و مخابرات پارلمان افغانستان ، مشکل PUBG فقط خشونت آن نیست. وی گفت این کلاسها به کلاسهای در حال حاضر پرتنش ، مکرر تهدید شده و کمبود نیرو نیز حمله کرده است. PUBG سال گذشته به دلایل مشابهی در عراق ممنوع شد.

فرشتا کریم ، مدیر Charmaghz ، یک سازمان غیرانتفاعی کابل ، و یک فعال آموزش محلی گفت: “این واقعا می تواند برای سلامت روان کودکان منفی باشد.” “احساس می کنم خشونت را تشویق و عادی می کند و آنها را به بخشی از آن تبدیل می کند.”

تأثیرات بیرونی ، از جمله در آموزش و پرورش ، اغلب در میان افغان ها نادیده گرفته می شود ، اما سطح بالای بیسوادی باعث آسیب پذیری مردم در برابر این امر شده است. در دهه 1980 ، ایالات متحده میلیون ها كتاب درسی را به کودکان افغان توزیع كرد كه از طریق متن و تصاویری كه شامل صحبت های جهاد و سلاح های جنگ به عنوان راه هایی برای كمك به یادگیری الفبا و ریاضیات اساسی است ، به خشونت دامن می زدند.

اما PUBG در کلاسها توزیع نمی شود. زیر میز و حیاط و هنگامی که بعضی از کودکان از مدرسه می گذرند ، در گوشه و کنار خیابان پخش می شود. بسیاری از مردم می گویند اگر بازی ممنوع باشد ، آنها فقط به شبکه های خصوصی مجازی روی خواهند آورد و به بازی خود ادامه می دهند.

آقای حبیب ، صاحب گودال بازی های ویدئویی ، گفت: “اگر آنها نمی خواهند مردم خشونت کنند ،” آنها باید جنگ را در میدان جنگ متوقف کنند. “

نجیم رحیم در تهیه گزارش همکاری داشت.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>