‘Take Five’ بی عیب و نقص است. ‘Time Outtakes’ نشان می دهد که چگونه دیو بروبک آن را ساخته است.

گوش دادن به موارد جایگزین و ضبط های پشت صحنه هر آلبوم کلاسیک ، از برخی از بی زمان بودن آن باز می شود. اما نکته ای خاصاً حیرت انگیز در مورد شنیدن آنچه در ساخت “Time Out” ساخته شده است ، شاهکار کوارتت دیو بروبک ، و شاید نمونه نهایی یک هنر هنری زنده کنده شده و در یک محصول بی نقص تمام شده باشد.

به احتمال زیاد این رکورد در جایی از حافظه شما زندگی می کند ، خواه نام آن را بگذارید یا نه. “Take Five” ، تک آهنگی که LP را در اوایل دهه 1960 به شماره 2 جدول بیلبورد فرستاد ، در میان نمادهای برجسته موسیقی جاز است.

اما از صدای “Time Outtakes” – مجموعه ای از ضبط شده های سابقاً شنیده نشده از جلسات استودیوی “Time Out” که هفته گذشته به مناسبت گرامیداشت صدمین سالگرد تولد بروبک با برچسب جدید خانواده منتشر شد – ساخت آلبوم گاهی سرگرم کننده ، گاهی ناامید کننده بود روند ، با گروه چهارگانه به مجموعه ای از موسیقی که هنوز احساس اختراع و کمال پیدا نکرده بودند ، احساس می کند.

“اتمام وقت” دستاوردی است که به طور موثر منتقدان بروبک را ساکت می کند. آنها موسیقی پیانیست را نا منظم ، بدون چرخش و ادب خوانده بودند (این اغلب بود) ، و برخی از شنوندگان به حق از بی عدالتی چگونگی سریع او – نوازنده ای سفیدپوست که مسیرش را از هنرستان و مدار تور کالج عبور می کرد ، نه کلوپ های موسیقی جاز نیویورک – قبل از رهبران دیگر طناب طاقدار شده بود و با ضبط قرارداد کلمبیا قرارداد بسته بود. بروبک غالباً داستان چگونگی احساس شرمندگی خود را هنگامی که در سال 1954 به عنوان تنها موسیقیدان موسیقی جز به جز لوئیز آرمسترانگ در جلد مجله تایم ظاهر شد ، تعریف می کرد. او در آن زمان با دوك الینگتون در تور بود ، كه به صراحت خودش مستحق چنین افتخاری بود و این الینگتون بود كه برای اولین بار بروبك كاور تایم را هنگامی كه بیرون آمد نشان داد.

همانطور که او در جاز جایگاه خود را گسترش داد ، بروبک هدف خود را در نوعی جهانی گرایی یافت. گوشهایش در طول زندگی شیفته پیچیدگی های موزون ، در هنگام سفر حسن نیت وزارت امور خارجه در سال 1958 ، هنگامی که او ریتم های فولکلوریک با تعداد عجیب و غریب را در مناطق مختلف آسیا شنید ، تحریک شد. او خود را متعهد کرد که آنها را در ترکیبات خود ادغام کند و در عین حال اطمینان حاصل کند که ملودی های فروتنانه را درون هر آهنگ لانه می کند. در “Time Out” ، او و گروه چهارگانه موفق به انجام همه این کارها می شوند در حالی که یک احساس بدون دردسر را دارند که به راحتی توسط شنونده پذیرفته می شود. این مسئله با توجه به اینکه بروبک همیشه یک پیانیست خوش ذوق و دلپذیر نبود ، چشمگیرتر بود.

آخرین قطعه “Time Outtakes” از تمام طول ضبط برنامه استودیو را جمع می کند و ما می شنویم که هنگام تلاش برای گرفتن تصنیفی کامل از تصنیف پاییزی “Strange Meadowlark” ، بروبک کمی ناامید می شود. شنیدن اینکه او در حال پرتاب کردن تکه هایی از ساختار آکورد بی عیب و نقص آن آهنگ ، بیرون کشیدن چیزهای مختلف ، پخش یک قسمت در اینجا و یک قطعه قطعه دیگر در آنجا است ، در حالی که با تهیه کننده Teo Macero سرزنش می کند ، قابل توجه و خلع سلاح است.

در جای دیگری از این آهنگ ، ماكرو می شنویم كه چهار گروه را به شل شدن تشویق می كند و به آنها یادآوری می كند جلسه را چیزی جز تمرین ندانند. یکی از اعضای گروه ، بازیگوش اما تند ، به شوخی می گوید: “شما حق با شماست که حق با شماست”. “و من بابت آن دستمزد نمی گیرم!”

“Time Out” در طول سه روز در تابستان سال 1959 ضبط شد. هشت قطعه در “Time Outtakes” همه در روز اول ، 25 ژوئن ضبط شدند ، زیرا گروه تازه آهنگ ها را شکست. این آلبوم شامل پنج نسخه جایگزین از قطعات است که آن را به “Time Out” و دو قطعه دیگر تبدیل نکرده است (تنظیم آهنگ “I’m in a Dancing Mood” و موقت “Watusi Jam”).

پاول دزموند “Take Five” را تا حدی به عنوان ژستی به درامر کوارتت ، جو مورلو ، که می خواست اعتماد به نفس تازه پیدا شده خود را در 5/4 زمان نشان دهد ، نوشته بود. با گوش دادن به “تایم اوت” ، با ضربات شلوغی گسترده مورلو که گروه را تحریک می کند و تکنوازی مختصر و چشمگیر او را به عنوان قطعه اصلی آهنگ ، در صندلی راننده است.

اما در تاریخ 25 ژوئن ، گروه نزدیک به دوازده بار تلاش کرد تا آهنگ را درست کند و هنوز هم نتوانست. هفته بعد که جلسه ای مورلو ظاهراً آن را فقط در دو زمان انجام میخ میخورد ، منتفی شد. نسخه “Time Outtakes” از ژوئن است و قسمت مورلو بسیار کمتر توسعه یافته است. او یک الگوی پراکنده اما تا حدودی متواضعانه را روی سنج سوار می زند ، و سعی می کند در انتهای ضرب و شتم یک و شروع ضرب چهار قرار گیرد. تا ژوئیه ، او می فهمد که چگونه کار می کند در حالی که کارآمدتر به نظر می رسد.

با این وجود ، کیفیت قابل قبولی در نسخه “Outtakes” وجود دارد ، احساس دستیابی به آنچه در پیش است ، مربوط به ضبط نهایی نیست ، شاید به این دلیل که مجبور نیست. تک نوازی مورلو در اوایل “Take Five” در یک سری رول در حال ظهور آشکار می شود ، حرکت مچ دست که حیله گرانه فرکانس آنها را تغییر می دهد و سپس به نظر می رسد بازوهای مورلو را در کل کیت می کشد. این نمایش به مراتب نمایشگر سینمایی و بازتری از آنچه در نماد “Time Out” به دست می آوریم است ، هرچند آنطور که برای فرزندان بعدی ساخته نشده است.

کوارتت دیو بروبک
“زمان مصرف”
(نسخه های Brubeck)

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>