دیگو مارادونا در آرژانتین عزادار است

بوئنوس آیرس – مردم در زیر نقاشی دیواری دیگو مارادونا در خارج از استادیوم اینجا که نام او را نشان می دهد ، گل و شمع روشن کردند. مردی بی تسبیح گریه کرد.

در اوبلیسک در مرکز بوینس آیرس ، مرد دیگری بنرهایی را به تصویر کشید که آقای مارادونا را نشان می داد و روی آن نوشته شده بود: “خدا آرژانتین است”.

روز چهارشنبه در آرژانتین یک احساس ناباوری به وجود آمد زیرا این خبر منتشر شد که ستاره فوتبال آن روز صبح در خانه اش در Tigre ، شمال بوینس آیرس درگذشت. دولت سه روز عزاداری را تعیین کرد.

آقای مارادونا که اغلب او را یکی از بهترین بازیکنان بازی می نامیدند ، مورد احترام هموطنان آرژانتینی خود قرار گرفت – نه فقط به خاطر مهارت در زمین ، بلکه به دلیل صعود از فقر به ستاره جهانی. وی همچنان قهرمان ملی ماند زیرا زندگی شخصی اش ، که شامل طولانی مدت سو drug مصرف مواد مخدر و الکل بود ، وی را به عنوان غذای مخرب در سراسر جهان تبدیل کرد.

هنگامی که مردم برای بزرگداشت این مرد در سراسر کشور جمع می شدند و اغلب به “ال دیگو” اشاره می کردند ، برخی ورزشگاه بوینس آیرس را که در آن سال 1976 آغاز به کار کرد ، به عنوان بازیکن جوان در باشگاه آرژانتین جونیورز انتخاب کردند و بعدا به او تغییر نام دادند .

هوگو دانیل سانتیوست ، 66 ساله ، گفت که “اولین بار که او را دیدم باورم نمی شد” ، گفت که دومین دیدار آقای مارادونا را در ورزشگاه دیده است. “من هیچ وقت چیزی شبیه به این ندیده بودم.”

اما حتی آرژانتینی ها که برای دیدن شخصاً بازی او خیلی دیر به دنیا آمدند در سوگ بودند.

خواکین لوپز کاستان ، 19 ساله ، گفت: “احساس می کنم یکی از اعضای خانواده ام تازه فوت کرده است.” تمام زندگی من دوست داشتم مانند مارادونا فوتبال بازی کنم. “

آقای مارادونا اوایل این ماه تحت عمل جراحی مغز قرار گرفت و او در گذشته مشکلات پزشکی زیادی داشت. اما مرگ وی که به گفته سخنگوی وی در اثر حمله قلبی بود ، هنوز برای بسیاری ناراحت کننده بود.

ژائو دژیتار ، 19 ساله ، گفت: “او مارادونا بود ، و همیشه موفق می شد از این طریق عبور کند.”

چندین مکان در اطراف بوینس آیرس به مکان های عزاداری هواداران در فضای باز تبدیل شد ، از جمله سردخانه ای که مقامات جسد وی را در آنجا آوردند. منزل فروتن او در ویلا فیوریتو ، منطقه فقیرنشینی که در آن بزرگ شده است. و ورزشگاه La Bombonera ، جایی که او زمانی به عنوان عضوی از باشگاه بوکاجونیورز بازی می کرد.

پست های مربوطه  در کره جنوبی ، مقاومت در برابر پیش نویس هنوز به زندان می روند. اما اکنون این یک شغل است.

صدها نفر همچنین در مرکز بوینس آیرس تجمع کردند در حالی که دولت برنامه ریزی کرد آنچه انتظار می رفت روز پنجشنبه در کاخ ریاست جمهوری بیدار شود.

ساعت 10 شب مردم به احترام آقای مارادونا که پیراهن شماره 10 بازی ساز سنتی را پوشیده بود از بالکن خود کف زدند.

همانطور که چهارشنبه به پنجشنبه تبدیل شد ، به نظر می رسید مردم برای رسیدن به خانه عجله ندارند. همزمان با شروع صف آرایی برای صدها نفر ، صدها نفر برای آقای مارادونا شعارها و آوازهایی خواندند.

“البته ، مارادونا بزرگترین فوتبالیستی بود که این کشور تاکنون دیده است ، اما این داستان کامل را بیان نمی کند. چیزی وجود دارد که او را بیش از این چیزها ساخته است. ”گفت الخاندرو وال ، روزنامه نگار ورزشی.

وی گفت: “دیگو راوی بزرگ آرژانتین است.”

از آقای مارادونا به خاطر بردن آرژانتین به پیروزی در جام جهانی 1986 همیشه یاد می شود. در یک چهارم نهایی معروف به انگلیس ، وی یکی از زیباترین گل های تاریخ بازی و همچنین یک گل دست غیرقانونی را به ثمر رساند. (بعداً در مورد آن گل گفت: “این گل کمی با ضربه دیهگو و کمی با دست خدا به ثمر رسید.)

انگلیسی ها عصبانی بودند ، اما در آرژانتین – که هنوز متحمل تحقیر شکست 1982 خود از انگلیس در جنگ کوتاه بر سر جزایر فالکلند ، که آرژانتین مالویناس می نامد و ادعا می کند که متعلق به خودش است – بود ، آقای مارادونا مورد ستایش قرار گرفت.

لیویا گونسالس مگالئهس ، مورخ دانشگاه فدرال فلومیننس در برزیل که تقاطع فوتبال و سیاست را مطالعه می کند ، گفت: “روایتی ایجاد می شود که هدف غیرقانونی نبوده است زیرا در واقع خدا پس از شکست در جنگ 1982 عدالت را انجام داده است.” در امریکای جنوبی.

خوان خوزه آزکورا ، 67 ساله ، گفت: “این شادترین لحظه زندگی من بود” ، و هنگام یادآوری هدف ، اشکهایش جای لبخند را داد. “هرگز فراموشش نخواهم کرد.”

پست های مربوطه  پلیس هند ایستگاه تلویزیونی مشهور را متهم به تقلب در رتبه بندی

ورونیکا موریرا ، یک انسان شناس ، که در ورزش در شورای ملی تحقیقات علمی و فنی ، یک آژانس دولتی آرژانتین تحصیل می کند ، گفت که آن جام جهانی دو برابر شیرین بود زیرا “هیچ کس به تیم ایمان نداشت و در نهایت هر کاری که انجام می داد شگفت انگیز بود.” پیروزی آرژانتین در فینال مقابل آلمان غربی موقعیت آقای مارادونا را به عنوان لیدری تقویت کرد که تیم مقتدر را به پیروزی رساند.

غلبه بر شانس موضوع دائمی داستان زندگی آقای مارادونا بود. ظهور او از فقر یکی از دلایلی بود که بسیاری از آرژانتینی ها به شناسایی خود با او ادامه دادند حتی وقتی که او به یک شهرت جهانی تبدیل شد.

گاستون تسکوزینسکی 44 ساله که روی بازوی خود خال کوبی آقای مارادونا را دارد ، گفت: “او هرگز از حضور در مردم دست بر نداشت.” “او همیشه بچه Fiorito بود.”

آقای مارادونا سیاست چپ خود را بر روی آستین خود قرار داد و خانم مگالاهس خاطرنشان كرد كه علناً رهبران فیفا ، نهاد حاكم جهانی فوتبال ، “بدون نگرانی در مورد عواقب” را مورد انتقاد قرار خواهد داد.

رودریگو داسکال ، پروفسور محقق در مرکز مطالعات ورزشی در دانشگاه ملی سن مارتین ، گفت: “مارادونا شخصیتی متناقض بود و همدلی زیادی را به دنبال داشت.” “مارادونا همیشه معتبر بود و هرگز سعی نکرد که بخشی از زندگی خود را بپوشاند.”

صراحت آقای مارادونا در مورد مبارزاتش با الکل و مواد مخدر مورد استقبال بسیاری از طرفداران وی قرار گرفت ، خصوصاً کسانی که تجربه اعتیاد داشتند. “پیرمرد من با مواد مخدر مشکل داشت ، من کی هستم که مارادونا را قضاوت کنم؟” پابلو نیرت 42 ساله که چشمانش از اشک جمع شد گفت:

آهنگ هایی به احترام آقای مارادونا سروده شد و برخی از عبارات وی وارد فرهنگ لغت روزمره آرژانتینی ها شد. یکی از آنها “آنها پاهای من را قطع کردند” ، که او گفت پس از اخراج جام جهانی 1994 به دلیل دوپینگ.

ویکتوریا فاسا ، 43 ساله ، آقای مارادونا را “شورشی که بیش از هر چیز دیگری پرشور بود و بدون توجه به عواقب آن ، آنچه را که فکر می کرد گفت”.

وی افزود ، “او 100 درصد آرژانتینی بود.”

مانوئلا آندرهونی از ریودوژانیرو ، برزیل و آناتولی کورمانایف از کاراکاس ، ونزوئلا گزارش تهیه کردند.